UZUPEŁNIENIE AUDIOMETRÓW

Uzupełnieniem audiometrów są dzienniki ogląda­nia, które prowadzi 1200 rodzin na zmianę przez jeden tydzień w każdym miesiącu, zapisując z do­kładnością do 15 minut, który program, kiedy był oglądany i przez ile osób. Rodziny te otrzymują symboliczne wynagrodzenie oraz zwrot części kosz­tów naprawy odbiorników. Co roku 20 procent audiometrów i dzienników przenosi się do innych mieszkań. Z połączenia danych osiągniętych za pośrednictwem obu metod powstają wykazy od­bioru, drukowane co tydzień i dostarczane wszy­stkim zainteresowanym. Dane te są szczegółowo opracowane, z wyodrębnieniem liczby telewizo­rów włączonych na dany program w stosunku do wszystkich istniejących odbiorników, w stosunku do telewizorów włączonych o danej porze, a tak­że z uwzględnieniem struktury widowni z punktu widzenia wieku, płci; miejsca zamieszkania, docho­dów itp.

NADAWANIE REKLAM

Reklamy nada­wane są co 10—12 minut, czasami częściej. W tym celu przerywa się wszystko: filmy, widowiska re- wiowe, spektakle teatralne, dzienniki, dyskusje , w studio, bez względu na ich kształt artystyczny czy nastrój. Dopasowywanie reklam do progra­mów odbywa się tylko w jednym kierunku, to znaczy agencje reklamowe starają, się nie rekla­mować towaru w kontekście, który mógłby się niekorzystnie kojarzyć. I tak producent piwa^ nie będzie się reklamować na tle filmu o tragedii al­koholika, a producent samochodów na tle sceny katastrofy samochodowej. O zachowanie umiaru i taktu, jeśli nie dotyczą one interesów, nikt się specjalnie nie troszczy.

PRZEPROWADZONE BADANIA

Wśród przebadanych w sied­miu miejscowościach dzieci z klas szóstych tylko w jednej miejscowości na liście pięciu typów pro­gramów, które zdobyły najwyższy wskaźnik pre­ferencji, znalazły się programy dziecięce — u chłopców na drugim, u dziewcząt na pierwszym miejscu. We wszystkich innych na pierwszych miejscach znalazły się typowo dorosłe programy; westerny, filmy przygodo wo-sensacyjne, tak zwa­ne mystery, czyli opowieści tajemnicze i z dresz­czykiem/komedie sytuacyjne, humorystyczne pro­gramy estradowe, muzyka rozrywkowa. Oczywi­ście może to świadczyć przede wszystkim o tym, że dzieci uważają programy specjalnie dla siebie przeznaczone za niedobre, a programy dla doro­słych oglądają niejako z braku innych.

ODPOWIADAJĄCE STEREOTYPOWI

To, co odpowiada jakiemuś stereotypowi — dramaturgicznemu, charakterolo­gicznemu, wreszcie ideologicznemu, a więc utar­tym poglądom na świat i zasadom życiowym, jest łatwiej i chętniej przyswajane przez konsumentów niż rzecz nietypowa, inna, nowa, wymagająca wy­siłku, próby zrozumienia, a nawet przewartościo­wania dotychczasowych przyzwyczajeń i poglą­dów. Toteż zagadnieniem, które będzie nas tu intere­sować, jest: jakie są owe stereotypy, do jakich poglądów i idei się odwołują, aby je następnie spotęgować. Jaki obraz świata przedstawiają, jak ma się on do rzeczywistego, w jakim kierunku na­stępują odchylenia. Wreszcie, kto i dlaczego po­woduje owe zniekształcenia.

PODOBNIE JAK W AUDYCJACH

Podobnie jak w rannych audycjach — uczestnikami rozmów są zaproszone osobistości — z tym że dobór gości i inteligencja prowadzących powoduje, że są one bardzo interesujące, a niekiedy wręcz pasjonują­ce. Występują tu często politycy, wybitni naukow­cy, pierwszorzędni pisarze i artyści, a rozmowa nie ma nic z ugładzonych konwenansów, lecz bywa autentyczną utarczką intelektualną, popisem hu­moru i orientacji w różnych dziedzinach życia, po­lityki, wiedzy i sztuki. Utarczki i spory cenione są tu najwyżej, każdy więc stara się przyprzeć partnera do ściany, a samemu w analogicznej sy­tuacji wykręcić się dowcipem. Ostrość tych spięć wykracza poza przyjęte w Europie granice taktu i poszanowania prywatnej sfery życia zaproszo­nego gościa, co jednak zgodne jest z tradycją amerykańskiej prasy.